fbpx
ΑΓΟΡΑ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ

Μπορείτε να κάνετε κράτηση εισητηρίων μέσω των online υπηεσιών Viva & Ticket Srvices

Δεκέμβριος, 2022

ΘΕΑΤΡΟ RADAR THEATER

 

ΤΡΟΜΕΡΟΙ ΓΟΝΕΙΣ

ΖΑΝ ΚΟΚΤΩ | Μετάφραση – Σκηνοθεσία- Δραματουργική επεξεργασία Αναστασία Παπαστάθη

2ος ΧΡΟΝΟΣ


Από 8 Οκτωβρίου 2022 Κάθε Σάββατο στις 21:00 & Κυριακή στις 19:00

Με ανοιχτό διάλογο με το κοινό μετά την παράσταση.
Tη συζήτηση συντονίζει και πάλι η Θεραπεία Στάμου-Μαζαράκη, Ψυχολόγος – Σωματική-Συστημική Ψυχοθεραπεύτρια – Οικογενειακή σύμβουλος και trainer – μέλος του ECP

* Ημερομηνίες ανοιχτών διαλόγων
1ος Κυριακή 30 Οκτωβρίου
2ος Κυριακή 27 Νοεμβρίου
3ος Κυριακή 11 Δεκεμβρίου
| Προϋπόθεση για τη συμμετοχή στο διάλογο η παρακολούθηση της παράστασης οποιαδήποτε άλλη μέρα |


* η αίθουσα κλιματίζεται


Το έργο του Ζαν Κοκτώ «Τρομεροί Γονείς» ανεβάζει η Αναστασία Παπαστάθη στο θέατρο RADAR σε μια καινούργια προσέγγιση όπου η δράση του έργου μεταφέρεται από το Παρίσι του 1938 (χρονιά που γράφτηκε το έργο) στην Αθήνα του σήμερα.
|Ένα έργο για τις οικογενειακές σχέσεις, για την δύναμη του έρωτα και την ατομική ελευθερία.

Λίγα λόγια για το έργο

Η μάνα αποξενωμένη από τον άντρα της,έχει εξαρτηθεί από τον γιο της.
Η ανύπανδρη αδερφή της που ζει μαζί τους έχει αναλάβει να τους συντηρεί αφού κανείς δεν εργάζεται σε αυτό το σπίτι και εκείνη είναι η μόνη που μπορεί να διαχειριστεί την περιουσία από την κληρονομιά που άφησε ο πλούσιος θείος στις δυο αδερφές.
Όλα δείχνουν ισορροπημένα σε αυτή την οικογένεια.
Η διαβητική μάνα χειραγωγεί μέσω της αρρώστια της και της κυκλοθυμίας της, η θεία ελέγχει με την εξουσία του χρήματος και την εμμονή της για την τάξη και ο μπαμπάς καλύπτει την μοναξιά του με μικρές αποδράσεις σε εξωσυζυγικές σχέσεις.
Τι γίνεται όμως όταν ο γιος ερωτεύεται και θέλει να σπάσει τα δεσμά της οικογένειας;
Πως θα το διαχειριστεί αυτό η μάνα που χάνει τον γιο της;
Και ο κρυφός έρωτας της θείας για τον άντρα της αδερφής της θα εκδηλωθεί;

Η παλιότερη γενιά αναπόφευκτα θα συγκρουστεί με την νέα γενιά που διεκδικεί την δική της ταυτότητα. Τόπος σύγκρουσης το σαλόνι του σπιτιού της οικογένειας.

Ο Ζαν Κοκτώ δεξιοτέχνης της μυθοπλασίας στήνει έναν δυνατό μύθο και αφήνει τις συγκρούσεις να εξελιχθούν με ανατροπές, αποκαλύψεις, απρόοπτα και τις κωμικές καταστάσεις να διαδέχονται τις δραματικές αποφορτίζοντας το συγκρουσιακό τοπίο.

Το έργο αφ΄ ενός καταγράφει τις σχέσεις των μελών μιας οικογένειας, αφ’ ετέρου δίνει την δυνατότητα να ερευνηθούν πιο εξειδικευμένα θέματα όπως οι σχέσεις εξάρτησης που καλλιεργούνται μέσα στην οικογένεια, η ελεγκτική συμπεριφορά του γονέα, η ανάγκη αυτονόμησης του παιδιού, πως διαμορφώνονται οι ρόλοι μέσα στην οικογένεια, πως αλληλεπιδρούν τα μέλη μεταξύ τους, αλλά και πως επηρεάζει η ποιότητα σχέσης των γονέων την διαμόρφωση της προσωπικότητας ενός παιδιού.

||Η παράσταση «Τρομεροί Γονείς» πραγματοποιείται με την οικονομική υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού.||

Συντελεστές:

|Μετάφραση – Σκηνοθεσία – Δραματουργική επεξεργασία:
Αναστασία Παπαστάθη
|Σκηνικά – κοστούμια:
Κυριακή Πανούτσου
|Μουσική επιμέλεια:
Πάνος Φορτούνας
|Βοηθός σκηνοθέτη:
Δημήτρης Τσολάκης
|Σχεδιασμός φωτισμών:
Αναστασία Παπαστάθη
|Φωτογραφίες παράστασης/βίντεο:
Χάρης Γερμανίδης
|Επικοινωνία:
Μαρίκα Αρβανιτοπούλου
|Web Communication:
Χρήστος Λουκόπουλος
|Art work:
Creatures

Παίζουν οι ηθοποιοί με σειρά εμφάνισης:

Χρήστος Ευθυμίου
Μαρία Μαυροματάκη
Αναστασία Παπαστάθη
Αντώνης Καραθανασόπουλος
Ευδοκία Ασπρομάλλη

Διάρκεια παράστασης: 90 λεπτά χωρίς διάλειμμα

ΕΝΑΡΞΗ: Από 8 Οκτωβρίου 2022

ΗΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΩΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ:
Κάθε Σάββατο στις 21:00
και Κυριακή στις 19:00

ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ: 
Γενική είσοδος: 15 ευρώ
Φοιτητές / ΑμΕΑ / Κάτοχοι Κάρτας Ανεργίας (ΟΑΕΔ) / άνω των 65: 12 ευρώ
Ειδικές τιμές σε ομαδικά εισιτήρια 10 ατόμων και άνω

Προπώληση εισιτηρίων στο Ταμείο του Θεάτρου:   210 9769294 και στο viva.gr

Οι «Τρομεροί Γονείς» του Ζαν Κοκτώ

Θέατρο | Άρθρο στο ΕΘΝΟΣ της Κωνσταντίνα Γογγάκη (παραπομπή)

Οι «Τρομεροί Γονείς» δεν μπορούν να παραδεχθούν το δικαίωμα της ανεξαρτησίας και της αυτονομίας των παιδιών τους, στερώντας έτσι την ελευθερία τους. Ελέγχουν κάθε τους σκέψη, δηλητηριάζοντας τον αυθορμητισμό τους και διαστρεβλώνοντας την πραγματικότητα. Η αλήθεια ασχημίζει στα δικά τους μάτια, γεμίζοντας με επιφυλάξεις και αμφιβολίες. Εκφράζουν μια ασυνείδητη άρνηση για την εξέλιξη της προσωπικότητας του παιδιού τους. Εκμεταλλεύονται το στοιχείο της συναισθηματικής εξάρτησης που έχουν ενσπείρει στις συνειδήσεις των παιδιών. Όλα τα προσαρμόζουν στα μέτρα τους, τα καλύπτουν με προσχήματα, που είναι τόσο αληθοφανή, ώστε να τα πιστεύουν και οι ίδιοι. Κυρίως, δεν μπορούν οι γονείς αυτοί να δουν αντικειμενικά.

Και δεν μπορούν να δουν αντικειμενικά, επειδή είναι θύματα του ναρκισσισμού τους. Την ώρα, όμως, που κάποιος γίνεται γονιός, όσες δυσχέρειες κι αν έχει βιώσει, όσο συναισθηματικά ανώριμος κι αν είναι, οφείλει να αρχίσει την αυτοκάθαρσή του. Το οφείλει, για την εξέλιξη ενός ανθρώπου, αλλά και για την βαρύτητα του ρόλου του γονέα. Επίσης, οφείλει να προσπαθεί να εξελίσσεται όσο είναι επάνω στη γη. Οφείλει, με άλλα λόγια, να ελέγξει την εγωπάθειά του, να περιορίσει τον ατομισμό του, και να δώσει ζωτικό χώρο για ν’ αναπνεύσει ελεύθερα το παιδί του. Αν δεν συνειδητοποιήσει τον υπεύθυνο ρόλο του, κι αν δεν μετριάσει τον εγωκεντρισμό του, τότε από θύμα καθίσταται θύτης.

Τα παιδιά τέτοιων γονιών αργούν να απεξαρτηθούν και να ωριμάσουν. Δεν μπορούν να πιστέψουν στον εαυτό τους, καθώς η αξία τους ετεροκαθορίζεται. Συνεχώς επιζητούν την επιβεβαίωση της αξίας τους, θέτοντας υπό την κρίση του γονέα κάθε επιλογή ή ενέργειά τους. Παραμένουν καταδικασμένα να δυσκολεύονται να ανοίξουν τα φτερά ή να διαμορφώσουν μια υγιή προσωπική σχέση, καθώς η αρρωστημένη πρόσδεση στο άρμα του γονέα αναστέλλει σημαντικά την αυτογνωσία τους.

Εκείνη, η οποία, συνήθως πρωταγωνιστεί σε τέτοιους ρόλους νοσηρής εξάρτησης, είναι η μητέρα προς τον υιό. Στην περίπτωση των «Τρομερών Γονιών» η μάνα ξεπερνάει και το «Οιδιπόδειο σύμπλεγμα», καθώς ταυτίζεται απόλυτα με το γιο της. Η ταύτιση αυτή, συνήθως εκτοπίζει τη σχέση της μάνας με τον πατέρα, αποδυναμώνοντας την όποια συνύπαρξη του ζευγαριού. Στην πραγματικότητα, η μητέρα απομακρύνεται από τον πατέρα, για να πέσει με όλο της το βάρος επάνω στο γιο της, συντρίβοντάς τον. Η μάνα, λόγω ουσιαστικής ανυπαρξίας της σχέσης της με τον πατέρα, μετατρέπει σε σύζυγο τον γιο, και τον χειραγωγεί. Συνυπάρχουν, έτσι, τρία άτομα, που έχουν μεταξύ τους αλλάξει τους ρόλους, και γι’ αυτό είναι ανολοκλήρωτα και δυστυχισμένα. Ο ανύπαρκτος πατέρας, που αποδέχεται την εκτόπισή του ανίκανος να αναλάβει την ευθύνη του, συνιστά μια καρικατούρα ανδρός. Συνήθως μάλιστα σε τέτοιες περιπτώσεις, αντί ο πατέρας να αντιμετωπίσει κατά πρόσωπο την ωμή πραγματικότητα για την οποία είναι συνένοχος, επιδίδεται σε αταίριαστες και ανισότιμες σχέσεις, μέσω των οποίων καλύπτεται η αποτυχία στην προσωπική του ζωή και κολακεύεται επιφανειακά ο ανδρισμός του.

Στο τρίγωνο αυτό, των μελών μιας δήθεν ισορροπημένης οικογένειας που υποκρύπτουν το ίδιο τους το πρόβλημα, εκείνος που δεν φέρει αρχικά την ευθύνη, και θα πρέπει να επιχειρήσει να διαφύγει, είναι ο γιος. Αν, όταν ενηλικιωθεί, δεν επιχειρήσει την διαφυγή του, τότε θα παραμείνει αιώνιος μέτοχος σε έναν φαύλο κύκλο. Μερικές φορές, ωστόσο, η ζωή παρεμβαίνει για την αποκατάσταση της αδικίας που έχει υποστεί σαν τιμωρία ο γιος, και τότε ως δια μαγείας ο νους του φωτίζεται, με αποτέλεσμα να προβεί στην αναγκαία επανάσταση. Στους «Τρομερούς Γονείς» του Κοκτώ, η κάθαρση επέρχεται από την αδερφή της μητέρας, που έχοντας θυσιάσει τη ζωή της για τον έρωτα, προστατεύει την άδολη αγάπη που έρχεται σαν δώρο στη ζωή του γιού της οικογένειας. Έτσι, για ακόμη μια φορά ο έρωτας θα φωτίσει τις δυσκολεμένες ψυχές και θα τις απελευθερώσει από κάθε κρυφή παγίδα.

Η παράσταση «Τρομεροί Γονείς» του Ζαν Κοκτώ παίζεται στο Θέατρο Radar, με πρωταγωνιστές την Αναστασία Παπαστάθη στον απαιτητικό ρόλο της εξουσιαστικής και κυκλοθυμικής μητέρας, και τους Χρήστο Ευθυμίου, Μαρία Μαυροματάκη, Αντώνη Καραθανασόπουλο και Ευδοκία Ασπρομάλλη. Η παράσταση, εκτός από τις ωραίες ερμηνείες όλων των ηθοποιών, πετυχαίνει να αποδώσει την αισθητική λιτότητα και την διαύγεια που διέθετε ο Κοκτώ.

Ο δραματουργός, σε ηλικία δέκα ετών βίωσε την τραυματική εμπειρία της αυτοκτονίας του πατέρα του με μια σφαίρα στο κεφάλι, και αυτό ως χρόνιο τραύμα τον ακολουθούσε σε όλη του τη ζωή. Άνθρωπος των παθών ο ίδιος, επηρεασμένος και απ’ το τραγικό και το δομικό στοιχείο της αρχαίας τραγωδίας, έγραψε πολλές φορές για τον θάνατο, τον οποίο αντιμετώπιζε ως μια άλλη όψη της ζωής. Στους «Τρομερούς Γονείς» μπορεί κανείς να διακρίνει και πολλά βιογραφικά στοιχεία που αφορούν προσωπικά τον Κοκτώ, όπως είναι η απουσία του πατέρα κι η εξασθενημένη επίδραση του αρσενικού προτύπου, η ισχυρή επίδραση της ψυχωτικής μητέρας και το αποπνικτικό δέσιμο με τον καταπιεσμένο γιο, ο αδιόρατος φόβος της αυτοχειρίας που επικρέμαται ως διαρκής απειλή, και το ψυχαναγκαστικό περιβάλλον που ισοπεδώνει ακόμη και την ίδια την ανθρώπινη φύση.

Στο σχεδόν ψυχογραφικό θέατρο, πάντως, του Ζαν Κοκτώ, παρά τα ανθρώπινα δράματα που ξετυλίγονται, συνυπάρχει και το πικρό χιούμορ, το οποίο χαρακτήριζε και τον ίδιο τον συγγραφέα στη ζωή του. Το γέλιο που προκαλείται, δεν είναι ωστόσο, αποτέλεσμα κάποιου αστείου, αλλά αποτέλεσμα του ψυχολογικού ξαφνιάσματος που προξενείται από κάθε τι αντιφατικό και υπερβολικό, το οποίο μας θυμίζει ίσως ακόμη και τον ίδιο τον εαυτό μας. Ιδίως σε μια κοινωνία, όπως η ελληνική, με το συχνά συγκεκαλυμμένο στοιχείο της δυσλειτουργικής οικογένειας, την «αμεριμνησία» του πατέρα και την λίαν αρρωστημένη σχέση μάνας-γιού, ο συσχετισμός με το έργο του Κοκτώ είναι πασιφανέστατος…

Close
Gallery