05 Μάι Κωνσταντίνος Μπούρας: Οι ιστορικοί και πάντα επίκαιροι «Βρικόλακες» τού Ίψεν στο Θέατρο Radar.
Ο Ίψεν είναι σύγχρονος, ακόμα και οι «Βρικόλακές» του, ειδικά αυτοί, παρ’ όλο που βρέθηκε η πενικιλίνη για τη θεραπεία τής κληρονομικής σύφιλης που προκαλούσε στο τρίτο (ή τέταρτο στάδιο) «μαλάκυνση εγκεφάλου», το θέμα τού κατά πόσο τα γονίδια καθορίζουν τις επιλογές, έξεις και συνήθειές μας (που γίνονται εν τέλει «μοίρα» μας) είναι ακόμη ανοικτό.
Και όχι μόνον αυτό. Η περίφημη «Κοιλάδα των Δακρύων» έχει γίνει πλέον αφόρητη Κόλαση, ενόσω η πολυπόθητη «χαρά τής ζωής» επιτακτική ζωτική ανάγκη εστί.
Σε αυτό το έργο συγκρούονται δύο κοσμοαντιλήψεις περί Ελευθερίας: η θεοκρατική-μεσαιωνική-φεουδαρχική και η αναγεννησιακή-Διαφωτιστική που έχει τις ρίζες της στην αρχαιοελληνική Δημοκρατία.
Κερδίζει το Φως, η Αλήθεια, η Χαρά.
Η αμείλικτη Νέμεσις τιμωρεί όλους τους σκοταδιστές.
Το γκρίζο τείνει προς το άσπρο και το μαύρο καταβαραθρώνεται στο Έρεβος. Το συμβολικόν Πυρ λειτουργεί εξαγνιστικώς.
Όλη η μεσαιωνική παραφυσική σε σκηνική εφαρμογή.
Αριστοτεχνικά δομημένο έργο με τις παραδοσιακές αφηγηματικές τεχνικές, σταδιακές επιμέρους ανατροπές που τείνουν στην μεγάλη αμφίσημη ανατροπή τού Τέλους.
Του δίνει ή δεν του δίνει η Μάνα το λυτρωτικό δηλητήριο;
Ο παυσίλυπος και παυσίπονος υλιστικός Δυτικός Πολιτισμός θριαμβεύει ή υποχωρεί σε αυτό το αθάνατο λογοτεχνικό αριστούργημα;
Ο Χρόνος θα δείξει και η κάθε εποχή δίνει τις δικές της ερμηνείες προβάλλοντας πάνω στα δραματικά έργα τις δικές της εμμονές. Κι αυτό είναι και νόμιμο και θεμιτό και αναπόφευκτο.
Το θέμα τής ευθανασίας είναι επίκαιρο και θα γίνει περισσότερο επιτακτικό λόγω τού επικείμενου υπερπληθυσμού τής Γης. Στην Αρχαιότητα λυνόταν με οικοθελή, θεσμοθετημένη απεργία πείνας. Έτσι πέθανε ο «θεϊκός» Πυθαγόρας και πολλοί άλλοι. Ο Σωκράτης άφησε να τον …αυτοκτονήσουν δια του κωνείου προκαλώντας τους μέχρις εσχάτων.
Η εθελοντική αποχώρηση από τον διόλου μάταιο τούτο κόσμο είναι θανάσιμο αμάρτημα για όλες σχεδόν τις γνωστές θρησκείες και θρησκεύματα.
Αυτό είναι το βασικό ερώτημα κάτω από αυτό το καλά δομημένο έργο που ευτύχησε σε μια πιστή, «ιστορική» θα έλεγα παράσταση, με ρεαλιστικά σκηνικά και κοστούμια. Διακριτικοί οι φωτισμοί. Το «ηχητικό τοπίο» αξιοποίησε στο έπακρο τη σιωπή και τις παύσεις μεταξύ των φωνημάτων.
Εξαίρετοι ηθοποιοί φιλοτέχνησαν ένα καλαίσθητο τεχνούργημα, ανεξιτήλου απεικάσματος.
Αξιέπαινοι, αξιοσημείωτοι, αξιοβράβευτοι όλες και όλοι οι συντελεστές αυτής της εξαιρετικής θεατρικής εξόδου, εισόδου στο βαθύ Συλλογικό Ασυνείδητο τής Ανθρωπότητας.
